---

Dzieło moje. Może nie najlepsze. Resztę wyjaśnię później. Nie umiałam inaczej zacząć ; p Nie zrażać się krzykami ; ))
__________________________________________________

- Zamknij się! Powiedziałam zamknij się...
- A major mi wspominał...
- No?! Co ci major powiedział? Co?
- ... że na tych wyścigach zachowywałaś się zupełnie jak wariatka. Jako jedyna na całym torze postawiłaś na jakąś Cathelinne...
- Clemence! - wrzasnęłam z drugiego pokoju.
- No dobra niech ci będzie Clemence... W każdym razie powiedział, że jako jedyna postawiłaś na nią dwa patyki a ona w ostatniej chwili wygrała... - Diabeł zaczął robić się siny na twarzy.
- No. - powiedziałam wracając do salonu.
- Gdyby nie wygrała urwałbym ci głowę. No to gdzie moje cztery tysiaki?
- Twoje? - warknęłam strasznym głosem trzęsąc się z furii. - TWOJE?!
- Ano moje. Zapomniałaś, że jesteś mi winna? - Diabeł robił się coraz bardziej bezczelny.
- JA ci jestem WINNA?! Wypchaj się sianem!
- Moje oczekiwania...
- A w buty wsadź te swoje oczekiwania! Nie oddam i już! - Odpowiedziałam wyniośle i odwróciłam się do niego plecami.
- No, dobra, ale chociaż się dowiem gdzie one są?
Tak, tak, jasne. Uważaj, bo ci powiem. Puknij się w globus, żebyś mi zabrał? Chociaż i tak już mi nie zabierzesz, twoje sztuczki dawno się skończyły.
- Nie ma - odparłam po chwili. - Wydałam.
Diabeł zaniemówił. Jego oczy zrobiły się okrągłe i zrobił się zielony na twarzy. Wierzył mi - nigdy go jeszcze nie okłamałam.
- C... ccc... co? Boże, co ja z tobą mam...
- Wydałam. - powtórzyłam. - Na buty z krokodyla.
- ŻE CO?!
- Na buty z krokodyla, ile razy mam powtarzać?
- Z byka spadłaś?! Cztery tysiaki na B.U.T.Y?
- No... nie tylko... - teraz to ja zaczęłam się jąkać. - Jeszcze na taką ładną torebkę... też z krokodyla...
- Jezusie Nazareński, ja przez ciebie zwariuję!
- Oczywiście, kochanie - prychnęłam pogardliwie i poczłapałam do kuchni zrobić herbaty. - Oczywiście...